DUYDUN MU
ANNE
Duydun mu anne
Bahar gelmiş memleketinde.
Bahçelere diktiğin güller
tomurcuklanmış,
Çağlalar çoktan çiçek
açmış...
Dağlar, ovalar yeşile boyanmış
Gördün mü anne, ben görmedim.
Sen gittiğinden beri kışım
bitmedi,
Kış bitmeden bahar gelir mi
Söylesene anne !
Ben de bir zamanlar çiçektim,
Solan bir çiçek yeniden yeşerir
mi?
Su olmadan,sevgi olmadan ses
duymadan.
İçim sıkılıyor bahar gelince
anne
Yüreğim yitik bedenim de öyle
Dayanır mıyım sandın ,
Taş olsam, demir olsam
Söylesene anne.
Dayanır mıydın bana sen olsan
Bükülmez miydi boynun,
Solmaz mıydı gönlün...
Güneş ısıtmıyor, üşüyor
yüreğim
Artık kurumak üzereyim.
Gördün mü anne
Bin parçaya bölünüşümü...
Her gece sana seslenişimi...
Acıyla kıvranan yüreğimin
sesini
Duydun mu anne ?
Şerife CABA
SENİ
NASIL SEVEYİM
Seni nasıl seveyim
Sen hiç mutluluğum
olmadın ki...
Bir ömür verdim sana
Değerimi bilmedin ki
Derdim oldun gönlümde
Dolaştım durdum virane
Artık dönsen de ne çare
Verecek bir şeyim
kalmadı ki...
Pencerende güller gibi
açmıştım,
Adına nağmeler
yazmıştım.
Ben ben idim, kendimi sana
adamıştım,
Seni bir ömre bedel
sanmıştım...
Seni nasıl seveyim
Sen hiç mutluluğum
olmadın ki...
Can-ı gönülden sevmedin
ki!
Anlamını yitirdi
mevsimlerin güzelliği,
Soldurdun gönlümde gonca
gülleri
Aldın benden beni
Verecek neyim kaldı ki!
Seni nasıl seveyim,
Sen hiç mutluluğum
olmadın ki...
Şerife CABA
|
KALBİM
KİME KÜSTÜN
Tadı yok ne gündüzün,
ne günün,
Rengi soluk yaprağında
gülün
Geçti ömrü dalında
bülbülün
Kalbim niye küstün !
Dost diye saldırdığın
canın,
Gün gelir el olur
En kötü gününde
sevenlerin bile unutur
Irmakların seli gider
kumu kalır
Kalbim kime küstün!
Kimler geldi geçti şu
gönül kervanından
Ne güzellikler gördü
gözlerin
Nelerden yanmadı dilin
Her şeye rağmen
sevdin,hep sevildin
Kalbim niye küstün !
Sıcağı gitmesin
sevginin avcundan
Unutma mutlu anların da
oldu senin
Ağlama ardından
kıymetini bilmeyenlerin
Gün gelir elbet! Bilinir
değerin
Kalbim kime küstün!
Her yolcu bir istasyonda
iner,
Yollar uzadıkça bitmez
çileler
Hayat bazen hoş, bazen
keder
Zaman gelir elbet seni de
biri sever
Kalbim kime küstün.
Şerife CABA
|
GİDENLERİN
ARDINDAN
Bir sarı yaprak daha
düştü.
Güneşin gölgesi akşama
döndüğü an.
Uyuyordu insanlar,
Kimse görmedi, yaprağın
ölümünü,
Ağlamadı kimse
Ben gördüm, ağladım,
Çimlere düşen damlalar
kadar
Ve koştum ! Geceler boyu,
Hiç yorulmadan....
Yalnız martılar vardı,
sahilde
Sen yoktun.... Ağladım.
Gidenlerin ardından
nasıl ağlarsa kalanlar.
Şerife CABA
|
UFUKLARDA
BEKLEYİŞ
Susar yürek ! Konuşurken
dil
Yargılanır bedenle beyin
Yanlışlığa kapanır
yollar,
Hataların ardından
Umudumu çağrıştırır
hayata
Pencere aralığından,
sızan ışık
Ve doğurur tabiat ana
doğurur
Güzellerin en güzelini
birbiri ardına.
Cılız bir sarmaşık
dolanır
Kuru dalların arasından
Kızıl ağaç gövdesine.
Güneş ile buluşur, ilk
tomurcuk!
Ve başlar bakışlarda, o
ilk acemi sevda
Ölüm sessizliğine
büründüğünde yaşam,
Ağlar tabiat ana ağlar
dökülen her yaprağına
Susar dil ! Konuşur
yürek...
Hesap sorulur geçmişe,
Kapanırken kapılar
anahtarsız bir kilitle
Söze gelir dilsiz
canlılar
Susarken gün, konuşur
gece
Konuşurken her şey
Susar ölüm! Kendi
sessizliğinde
Ve hep yeniden yaşam bir
çiğ tanesinde
Hiç durmadan...
Şerife CABA
|
|